Hallo beste mensen,
Het is nu tijd voor de afsluiting en een beetje nafilosoferen.
Zaterdagavond 9 juni stond ik 18.45 voor het naambord van Santiago de Compostela. Dat moest even vastgelegd worden. Een vriendelijk Duits echtpaar, dat ik ontmoette bij de rotonde naar het vliegveld, wilde mij daar ook nog wel even op de foto zetten. Dan lijkt het ook net echt.
Samen zijn wij toen doorgefietst naar een camping aan de noordkant van Santiago.
Eerst wat gekletst o.a. met een stel uit Noord-Holland dat zes maanden verlof had genomen om door Europa te trekken.
Om 20.00 u tentje neergezet, Hennie gebeld en in het restaurant gaan eten. Ik heb daar onze Ruud van Nistelrooy nog een doelpunt zien maken.
Vroeg naar bed. Daar werd ik van half elf tot de volgende morgen half drie onthaald op een geweldig rockconcert in het naburig stadion en om twaalf uur een vuurwerk met knallen waarbij je bijna zou denken dat de derde wereldoorlog was uitgebroken. Het kostte wat slaapuurtjes maar ik heb er wel van genoten.
Zondagmorgen eerst mijn kleren uitgespoeld (gewassen in vakkringen) om te voorkomen dat ik alleen door de nestgeur mijn tent al kon vinden.
Daarna te voet, zoals ik nu ook weer de rol van de voetgangerspelgrim (pelegrino) opnam, naar de kathedraal om daar de pelgrimsmis bij te wonen. Het was net alsof de rattenvanger van Hameln mij voorgegaan was, want vanuit alle straten kwamen de mensen aanlopen in de richting van de kathedraal.
Het was dan ook afgeladen vol met staanplaatsen aan de zijkanten van het middenschip. Kwart voor twaalf begon een voorzang ingeleid door een non met een mooie zangstem.
In de dienst werden ook de begroetingen uit alle delen van Europa voorgelezen. Het beroemde wierookvat heb ik niet in aktie gezien. Naar verluid was er een technisch mankement.
Na de dienst ging ik op zoek naar het kantoor waar je het bewijs van goed gedrag (certificaat dat je de tocht had afgemaakt) kon krijgen. Dat werd nog spannend. Ondanks dat mijn eerste stempel afkomstig was uit St Jacobiparochie in Friesland, bleek dat ik voor de laatste dagen 2 stempels per dag had moeten verzamelen. De mevrouw wees mij erop dat ik daar bij de volgende tocht wel op moest letten. Jullie begrijpen dat ik dat met de hand op het hart heb beloofd.
Via Albert heb ik het adres van de transportondernemer Soetens uit Vessem opgevraagd, die een vestiging in Santiago heeft. Eerst dat punt opgezocht en daarna met de bus naar het vliegveld om voor maandag een vlucht te boeken. Veel keus was er niet. Het werd Air Berlin. Via Palma de Mallorca kon ik naar Muenster Osnabrueck.
Uiteindelijk is die maatschappij daarin geslaagd om mij daar af te leveren. Het was wel vijf en een half uur later dan afgesproken, maar ja wat wil je als het vliegtuig technisch niet deugt en passagiers hun bagage inleveren zonder zelf te komen.
Gevolg ipv 23.00 uur op maandag werd het 4.30 dinsdag.
De fiets werd trouwens zaterdagmorgen al in Borne afgeleverd.
Nabeschouwing:
Wat was nu het bijzondere aan dit "stukje fietsen". Uit de verslagen bleek al dat ik het uitstekend naar mijn zin heb gehad. Maar wat is dat nou. Waarom en hoe ben ik die tocht begonnen.
Het waarom ligt in de vraag van vriend Auke vorig jaar om mee te gaan naar Santiago de Compostela. Na een week erover nadenken leek mij dat wel wat. Daarna de voorbereidingen, zoals nieuwe fiets met uitrusting aangeschaft, en wat fietstraining. Helaas ging het door persoonlijke omstandigheden van Auke niet door. Het bleek dat ik er alleen ook nog niet klaar voor was. Er was nog rijpingstijd voor nodig. En aangezien rijpen zich vaak in alle stilte voltrekt was het voor Hennie toch een (onaangename) verrassing dat ik in 2007 de tocht toch wilde doorzetten.
Trouwens in de loop van de tijd heeft Hennie zich aan het idee gewend en mij volledig gesteund.
Hoe ben ik die tocht begonnen? In de loop van de tijd was ik er wel veel mee bezig. Beperkt inlezen omdat de tijd voor diepgaande studie mij ontbrak. Het besef brak door dat ik mij bewust zou zijn hoe ik over de historische grond van West-Europa zou fietsen en die gebeurtenissen op mij zou laten inwerken.
Dit vond ik voldoende. Met heiligenverering heb ik helemaal niets. Ik vind het ongepast een mens op die manier op een voetstuk te zetten. En botjes en beentjes ga ik ook niet aanbidden.
Bij een dergelijke tocht komen vaak de vragen: wat zoek je eigenlijk, waarom begin je er aan, ben je jezelf ook tegengekomen, heb je god ontmoet.
Ik zocht eigenlijk alleen maar een mooie fietstocht over historische bodem door een overweldigende natuur.
Wat heb ik gevonden? Een periode waarin ik in bijna volmaakte harmonie met mijzelf en de omgeving heb geleefd. Dat maakte dat ik elke dag, onafhankelijk van de omstandigheden als een feest heb ervaren. Ik heb genoten van alle pracht aan bloemen, bomen en planten. Ik heb genoten van de prachtige vergezichten bij die majestueuze bergen.
Als iemand alleen fietst in een wijde omgeving, dan noemen wij dat een eenzame fietser. Onze taal lijkt niet rijk genoeg om aan te geven, dat iemand die alleen fietst geen eenzame fietser hoeft te zijn. Ik heb mij in al die dagen geen moment eenzaam gevoeld, maar voelde mij als een volledig deel in het totale universum opgenomen.
Daardoor was het ook niet mogelijk mijzelf tegen te komen. Als je iemand tegenkomt is dat een afgescheiden deel, persoon, van jezelf. Aangezien ik mij één voelde met de omgeving was er geen afsplitsing. De vraag:"Ik ellendig mens, wie ben ik" is dan ook niet bij mij opgekomen.
Heb je god ontmoet? Niet in de zin van een persoonlijke god. Ik geloof in een geweldige universele kracht waardoor alles tot stand is gekomen en dat ik daar een onderdeel van ben. En het:"stof was je en tot stof zul je wederkeren" is voor mij een onderdeel in die geweldig kringloop waardoor alles uit elementen wordt opgebouwd en afgebroken.
Ik vind dat zo'n tocht op zich niet nodig is om jezelf te vinden. Dat kan thuis ook. De natuur met al zijn pracht is ook dicht bij huis. De pracht van een bloem in de tuin is net zo goed als de pracht van een bloem in de bergen.
En toch was de tocht een bijzondere ervaring.
Mensen hartelijk dank voor alle meeleven. Het heeft mij veel goeds gedaan.
En tot slot natuurlijk mijn bijzondere dank aan Albert die als ontwerper en hoofdredacteur van de weblog is opgetreden. Het is toch een kunst om uit een simpel sms-berichtje van mij ineens zo'n mooi sfeerverhaal te toveren. Geweldig.
Tot ziens,
Dirk
